വെളിച്ചമില്ലാത്ത കുളങ്ങൾ, മറവില്ലാത്ത കടവുകൾ… 1928-ൽ ഗുരുവായൂരിന്റെ അവസ്ഥ വെളിപ്പെടുത്തിയ മാനേജർ പി. കരുണാകരമേനോന്റെ ചരിത്ര റിപ്പോർട്ട്
ഭൂലോക വൈകുണ്ഠമെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം ഇന്ന് ഭാരതത്തിന്റെ ഭൂപടത്തിൽ സുപ്രസിദ്ധമായ ദേശീയ തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമാണ്. ക്ഷേത്രപരിസരവും രുദ്രതീർത്ഥക്കരയും നഗരവീഥികളും രാവും പകലും വൈദ്യുതി പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, ഒരിക്കൽ ഇവിടെ വെളിച്ചം പോലും നാമമാത്രമായിരുന്നുവെന്നത് ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് അതിശയകരമായിരിക്കാം.
എന്നാൽ ചരിത്രരേഖകൾ പറയുന്നത് അതാണ് — ഏകദേശം 98 വർഷം മുമ്പ്, 1928-ൽ, ഗുരുവായൂരിന്റെ അവസ്ഥ ഇന്നത്തേതിൽ നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
ചരിത്രരേഖകളിൽ തെളിയുന്ന 1928-ലെ ഗുരുവായൂർ
1928 ഒക്ടോബർ 24-ന് അന്നത്തെ ദേവസ്വം മാനേജർ പി. കരുണാകരമേനോൻ, ക്ഷേത്രഭരണസാരഥിയായിരുന്ന കോഴിക്കോട് സാമൂതിരി കോവിലകം ആസ്ഥാനത്തേക്ക് അയച്ച റിപ്പോർട്ടിൽ ഗുരുവായൂരിന്റെ അവസ്ഥ വിശദമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ആ റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നത് ഇങ്ങനെ:
1-വടക്കെകുളം (വടക്കെച്ചിറ)യും പടിഞ്ഞാറെ കുളവും ഭക്തജനങ്ങൾ പുലർച്ചെ 3 മണിമുതൽ രാത്രി 10–11 മണിവരെ ഇടവിടാതെ സ്നാനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
2-സ്ത്രീ-പുരുഷന്മാർക്ക് പ്രത്യേകം കുളക്കടവോ മറവോ ഇല്ല.
3-ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ മതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അത് കുളക്കടവിനുള്ള യഥാർത്ഥ മറവായി പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.
4-സ്ത്രീകൾക്കായി പ്രത്യേകം കടവ് നിശ്ചയിച്ച് ഉൾമറവോടുകൂടിയ ചെറുമതിൽ നിർമിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് മാനേജർ നിർദേശിച്ചു.
5-പടിഞ്ഞാറെ കുളത്തിൽ കുളിക്കുന്നവർക്ക് ഗതാഗത തടസ്സങ്ങൾ മൂലം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്നു.
ഇത് ആ കാലത്തെ തീർത്ഥാടന സൗകര്യങ്ങളുടെ പരിമിതാവസ്ഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
“വെളിച്ചം ലേശം മതിയാകുന്നില്ല” — ഗ്യാസ് ലൈറ്റുകൾ ആവശ്യപ്പെട്ട അപേക്ഷ
ഇന്നത്തെ വൈദ്യുതി വിളക്കുകളുടെ പ്രകാശഭംഗിയോട് താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, അന്നത്തെ അവസ്ഥ വളരെ പ്രാഥമികമായിരുന്നു. റിപ്പോർട്ടിൽ പ്രത്യേകമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്:
ഭഗവതി അമ്പലത്തിന്റെ മുക്ക്
കൂത്തമ്പലത്തിന്റെ കിഴക്ക്–തെക്ക് ഇടുക്ക്
പടിഞ്ഞാറെ നട
ഇവിടങ്ങളിൽ ഗ്യാസ് ലൈറ്റുകൾ സ്ഥാപിക്കേണ്ടത് മുഖ്യാവശ്യമായി കരുതിയിരുന്നു.
“രാത്രിസമയങ്ങളിൽ വെളിച്ചം ലേശം മതിയാകുന്നില്ല” എന്ന വാചകം, ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ഗുരുവായൂരിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യ ചിത്രം തെളിവായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഭഗവതി അമ്പലത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത് ആളുകൾ വീണ് അപകടം സംഭവിക്കുന്നുവെന്നും റിപ്പോർട്ടിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ഭക്തജനങ്ങളുടെ വർധന — സൗകര്യങ്ങളുടെ ആവശ്യകത
1928-ൽ തന്നെ ഭക്തജനങ്ങളുടെ തിരക്ക് ഗണ്യമായി വർധിച്ചിരുന്നുവെന്ന് രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പുലർച്ചെ മുതൽ രാത്രി വരെ കുളങ്ങളിൽ സ്നാനം നടത്തി ഗുരുവായൂരപ്പനെ ദർശിക്കാൻ എത്തുന്ന ഭക്തരുടെ തിരക്ക്, സൗകര്യ വികസനത്തിന്റെ ആവശ്യകത ശക്തമാക്കി.
കുളങ്ങളുടെ നവീകരണവും കടവുകളുടെ നിർമ്മാണവും, ഗ്യാസ് ലൈറ്റുകളുടെ സ്ഥാപനം പോലുള്ള നിർദേശങ്ങൾ പൊതുജനോപകാരപരമായ പദ്ധതികളായി മാനേജർ മേലധികാരികളുടെ അനുമതി അഭ്യർത്ഥിച്ചു.
ഇന്നത്തെ തിളക്കത്തിന് പിന്നിലെ പഴയ പരിശ്രമങ്ങൾ
ഇന്ന് ഗുരുവായൂർ നഗരവും ക്ഷേത്രപരിസരവും ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്. പ്രത്യേക കുളക്കടവുകൾ, മതിലുകൾ, മറവുകൾ, വൈദ്യുതി പ്രകാശം, സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ — എല്ലാം കാലാനുസൃതമായി വികസിച്ചു.
എന്നാൽ 98 വർഷം മുമ്പ്, ഈ വികസനത്തിന്റെ വിത്ത് വിതച്ചത് ഭരണാധികാരികളുടെ ദൂരദർശിത്വവും ഭക്തജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളും ആയിരുന്നു. പി. കരുണാകരമേനോന്റെ 1928-ലെ അപേക്ഷ, ഗുരുവായൂരിന്റെ സൗകര്യ വികസന ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണായക അധ്യായമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഇന്ന് ആശ്ചര്യമായി തോന്നാമെങ്കിലും, വെളിച്ചമില്ലാത്ത കുളങ്ങളും മറവില്ലാത്ത കടവുകളും ഉള്ള ഗുരുവായൂർ ഒരിക്കൽ യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളെ രേഖപ്പെടുത്തി പരിഹാര നിർദേശങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവച്ച ഭരണനേതൃത്വം, ഇന്നത്തെ ഗുരുവായൂരിന്റെ അടിസ്ഥാന വികസനത്തിന്റെ അടിത്തറയായിരുന്നു.
പഴമയുടെ പെരുമയിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഈ ചരിത്രരേഖ, ഗുരുവായൂരിന്റെ വളർച്ചയുടെ വഴിത്തിരിവുകൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വിലപ്പെട്ട സാക്ഷ്യമായി മാറുന്നു.
കടപ്പാട് ✍️ : രാമയ്യർ പരമേശ്വരൻ
